Choroby układu krążenia

Choroby układu krążenia należą do najczęstszych i najbardziej roz­powszechnionych chorób naszej ery i z tego. względu określane są nie­kiedy mianem „współczesnej epidemii”. W wielu krajach wysuwają się na czoło wszystkich chorób dorosłej ludności i są główną przyczyną inwalidztwa i umieralności. Wg danych statystycznych, w najbardziej rozwiniętych krajach świata z powodu chorób układu krążenia umiera więcej osób niż z powodu innych chorób razem wziętych. W Polsce po­nad połowa zgonów spowodowana jest chorobami układu krążenia. Tak rozpowszechnione choroby, jak nadciśnienie tętnicze i choroba wieńcowa, zaliczane są do tzw. chorób cywilizacyjnych, tj. chorób, których częstość występowania wykazuje wyraźną zależność od stopnia rozwoju cywilizacyjnego społeczeństwa.

Ogromny postęp, jaki dokonał się w medycynie w ostatnim ćwierć­wieczu, sprawił, że diagnostyka chorób układu krążenia została wzbo­gacona w nowe, bardzo specjalistyczne metody, takie m.in., jak cewni­kowanie serca i badania kontrastowe naczyń krwionośnych, echokar­diografia, badania izotopowe, tomografia komputerowa. Każdy rok przynosi też nowe metody lecznicze, a zabiegi operacyjne na sercu i naczyniach są nieodłącznym elementem codziennego postępowania te­rapeutycznego. Osiągnięcia nauk podstawowych oraz zastosowanie nowych, precyzyjnych metod diagnostycznych prowadzą do coraz lep­szego poznania patofizjologii chorób, co z kolei umożliwia wprowadze­nie skuteczniejszych metod zapobiegania im i leczenia ich.

Ze względu na rozpowszechnienie i znaczenie społeczne chorób ukła­du krążenia ważną rolę spełnia szeroko pojęta oświata zdrowotna, pozwalająca świadomie zapobiegać tym chorobom oraz współu­czestniczyć w procesie leczenia poprzez czynną współpracę z lekarzem i innymi pracownikami służby zdrowia. Tak pojęta współpraca jest warunkiem skuteczności prowadzonego leczenia, a w skali społecznej — podniesienia zdrowotności społeczeństwa i zmniejszenia zagrożenia, jakie wciąż jeszcze stwarzają choroby układu krążenia.